Θα έρθεις εδώ

Αν μπορείς κάνε λίγο πιο γρήγορα

Γιατι κανεις δεν είναι μαζί σου όταν πονάς

Κάνεις δεν είναι μαζί μου όταν πονάω

Είμαι εγωίστρια

Ή εγωκεντρική

Σκέφτομαι μόνο τον εαυτό μου

Εγώ θέλω όμως να είμαι εκεί όταν πονάς όταν κλαις όταν γελάς κι όταν υπάρχεις

Θέλω να είμαι εκεί γιατί χωρίς εσένα δεν είμαι τίποτα

Γιατί είμαι άνθρωπος και είμαι κοινωνία

Χωρίς κοινωνία πεθαίνω πιο γρήγορα

Και πολλά μέρη από εμάς είναι άσχημα, σάπια και σκάρτα, αλλά αν φυτρώνει ένα

Βγαίνουν κι άλλα στο διάβα του

Γιατί ο άνθρωπος είναι μιμητικό ον κι έτσι έμαθε τα πρώτα του βήματα, τις πρώτες του λέξεις, να λέει γειά, να τρώει και να κοιμάται, να διαλύει τον κόσμο γύρω του και έπειτα να τον ξαναφτιάχνει.

Ώρες Mοναξιάς στην Aθήνα στο Eπέκεινα στα Tοιαύτα στο Δια Tαύτα

Άνθρωποι μίζεροι φτωχοί κατατρεγμένοι

Αρπακτικά, κοράκια, αναίσθητοι κι όλης της γης οι κολασμένοι, συσσωρευμένοι

Μόνο οι πλούσιοι κάνουν πως ζούνε ξεμωραμένοι κι αλλοπαρμένοι

Δίχως στοργή δίχως αγάπη δίχως ελπίδα

Κάνεις δεν βλέπει το σημαντικό και το μεγάλο

Τρέχουν να φτάσουν για να δούνε το κάτι άλλο

Ψάχνουν λάθος πράγματα στα λάθος μέρη

Φορούν παρωπίδες κι ό,τι ο καιρός τους φέρει

Δεν αποφασίζουν οι ίδιοι για τη μοίρα τους το ριζικό τους

Άδικα χάνουν κάθε ίχνος από το βίος τους

Σάπια τα κτίρια κι οι δρόμοι χειμώνα βρωμεροί και ιδρωμένοι

Το ροζ του ουρανού στο δείλι γίνεται γκρι

Τίποτα πια από μία αλλοτινή ρομαντική εποχή δεν απομένει

Κράτα γερά φωνάζουν κάποιοι αγωνιστές στο πλήθος

Μετά από δουλειά, ωράρια, εξουσία, λεφτά κι αφεντικά ξεχνούν το ήθος

Ρωτάς τι γίνεται και δεν γίνεται άλλο φτάνει

Λατέξ Μαξιλάρια, σώματα, φυτικά συμπληρώματα, αρώματα, κινόες και εκτρώματα, αγορά ο καπιταλισμός όλες τις πιάνει

Πάρε εκείνο πάρε το άλλο, ανάπνευσε, μόνο πέντε ευρώ το πιο μεγάλο

Φτιάξε τη μπίζνα σου, ζήσε το όνειρο, μα πρόσεχε την πλευρά που θα πλαγιάσεις

Στην αιώνια μοναξιά σου ζητά πάρε δώσε φρόντισε να κουρνιάσεις

Μέχρι και οι τάφοι ακριβά κοστολογημένοι

Μόνο οι ξένοι ζούνε εδώ ευλογημένοι

Και η θεία Ακρόπολη όλους τους κοιτάζει, ενώ με είκοσι ευρώ είσοδο την τρώει το μαράζι

Κολλάς στην κίνηση στο κάθε βήμα

Μπάτσοι παντού που γίνανε ρουτίνα

Από τα Εξάρχεια ως τη ροή των Πετραλώνων

Η αλλαγή επήλθε, το πέρασμα των χρόνων

Τα Airbnb προσεύχονται στον Δία

Τα εναλλακτικά εστιατόρια έγιναν αλητεία

Πάντα έτσι ήταν

μικρές δόσεις υποταγής

μικρά δάκρυα διαλογής

μαζί στεκόμαστε

ενάντια στο υπάρχον

φυλάγουμε τα νώτα μας 

μπας κι έχουμε τα μισά

φοράμε καλούπια πρόστυχα

γινόμαστε διαφήμιση για σεσουάρ

είμαστε αλήτικα δομημένα ρεζερβουάρ

πηγαίνουμε ολοταχώς για το Άμστερνταμ

μαζί πηγαίνουμε νότια όλο νότια

θα βρεθεί μία κάποια λύση λογική

ή και όχι

εντάξει, ας το πάρουμε απόφαση

ο κόσμος είναι δολερός

άσχημος, αυτοκαταστροφικός

και οι άνθρωποι πολλοί και οι περισσότεροι

κακοί

δεν μας μένει άλλη λύση δεν μας βγαίνει

δεν ξέρουμε τι κάνουμε

πώς αλλιώς το πιάνουμε 

φοβόμαστε να ακουστούμε

μη και παρεξηγηθούμε

φοβόμαστε να υπάρξουμε 

το ένστικτο δεν είναι φυσικό

είναι όπιο δυσλειτουργικό

περιπλάνηση δυσφορική

καμία πράξη αλτρουιστική

κορμοί, φύλλα, ραπίσματα, 

αέρας, όλεθρος, καταστροφή,

άγρια θηρία άνθρωποι

Όχι Ποιήματα

 Είμαι αυτό το κοριτσάκι που κάθεται στα βράχια και ανακαλύπτει γύρω του συνεχώς νέα πράγματα και είναι τόσα πολλά που δεν μπορεί να τα χωνέψει 

Έχει ήλιο και ο μπαμπάς της λέει να σηκώσει τα μαλλιά της ψηλά για να βλέπει καλύτερα 

Σε αυτή τη θάλασσα πάμε κάθε χρόνο, αλλά τώρα πήρε και την κάμερα 

Το κοριτσάκι πρέπει να χαμογελάσει για να βγει φωτογραφία, γιατί είναι κοριτσάκι και δεν θα είναι για πάντα κοριτσάκι και θέλουν να τη βγάλουν πολλές φωτογραφίες για να έχουν να το θυμούνται 

Αλλά φυσάει κιόλας, ακούγονται τα κυματα της θάλασσας και δεν της έρχεται να γελάσει

Κάτι έγινε, οπότε κλαίει, αλλά κανείς δεν δίνει σημασία, δεν της αρέσει να βγαίνει φωτογραφίες όταν σκέφτεται και σκέφτεται συνέχεια 

και τα βράχια είναι πολύ άνετα, μπορεί να κάθεται εκεί για χρόνια και να μη φύγει ποτέ

Από εκείνη την ανάμνηση όπου ο μπαμπάς σηκώνει την κάμερα χωρίς να τη βλέπει στα αλήθεια

Και της λέει, "Χαμογέλα. Δεν φαίνεσαι, κάνε τα μαλλιά σου πίσω για τη φωτογραφία."

Αγαπητό χώμα που θα μας σκεπάσεις

Αγαπητό χώμα που θα μας σκεπάσεις,

μη περιμένεις πολλά. Είμαστε απλά κορμιά που βολοδέρνουμε νομίζοντας πως κάναμε πράγματα σπουδαία. Τίποτα δεν κάναμε. Αφήνουμε μόνο το κακό στίγμα μας, χάνουμε συχνά την ισορροπία μας και αν έχουμε καλό καιρό, εμείς είμαστε εδώ να τον ρημάξουμε. Ναι, αγαπητό χώμα. Έτσι είναι ο άνθρωπος, μην αναρωτιέσαι. Αδύναμος και γεμάτος ελαττώματα, ο πιο δυνατός από εμάς. 

Αγαπητό χώμα, όσο φοβόμαστε εσένα και τα σκουλήκια σου δεν φοβόμαστε τους εαυτούς μας που καθρεφτίζονται στους άλλους και στους παράλλους. Εκείνους που δεν θέλουν κανένα καλό, αλλά και θα κουνήσουν το δάχτυλο για να πούνε τι είναι καλό και κακό, να δείξουν τι είναι σωστό και τι είναι λάθος. Να ασχημύνουν την κοινωνία που έχουμε φτιάξει, να την χαλάσουν και να την ποδοπατήσουν. Να ξεχάσουν τι έπαθαν και τι προκάλεσαν και να το ξανακάνουν. Σοδομισμός και πανζουρλισμός αγαπημένες συνθήκες. Μαζοχισμός και βέβαια, ευχαριστούμε, θα πάρουμε. Θα χαρθούμε και ξεχνάμε και ξεχνάμε γρήγορα, πλέον σε μια μέρα, σε λίγες ώρες, λίγα λεπτά, δεύτερα. Εσύ και εμείς, όμως, είμαστε ένα. Αυτό μας έρχεται, παρότι προσπαθούμε να το θάψουμε και να το μπίξουμε στις πιο σκοτεινές πτυχές του μικρού μας είναι. 

Αγαπητό χώμα, όλα είναι εύκολα και δύσκολα συνάμα. Έτσι είναι το είναι μας πια. Δεν σκεφτόμαστε το αύριο. Απλώς παίρνουμε και καταναλώνουμε αισχρά. Δεν σκεφτόμαστε τίποτα, παρά μόνο αυτούς τους εαυτούληδες. Κι όσο καταναλώνουμε τόσο τρώμε και τα χρόνια μας αλόγιστα, σαν να έχουμε άπειρα. Θα υπάρχουμε για λιγότερο από όσο προοριζόμασταν και ας έχουμε ταλέντο να μικραίνουμε τις ζωές μας με τους περιορισμούς μας, τα σχολεία και τις δουλειές, τις φυλακές μας. Είμαστε έρμαια των χαμένων στιγμών μας, των αναμνήσεων και των σκέψεων μας, των ανυπόφορων εγωκεντρισμών μας. Δεν  αντέχουμε τις μοναξιές μας. Ούτε αυτό. Φαντάσου. Με την καρδιά μονάχα μπορούμε να σε ακούσουμε, αν σκύψουμε κάτω και χαϊδέψουμε για λίγο το χορτάρι. Πριν μας πούνε χαζούς ίσως ψυλλιαστούμε και νιώσουμε αυτό που είσαι και είμαστε. Δοξάζουμε το σύμπαν κι εμάς, αλλά εκεί ίσως θα πρέπει να αρχίσουμε να ντρεπόμαστε. 

Αγαπητό χώμα, μόνο εσύ θα φροντίσεις να αλαφρύνουμε τον κόσμο που έτυχε να γεννηθούμε. Μόνο εσύ θα μας καθησυχάσεις. Μόνο εσύ θα μας αγκαλιάσεις για πάντα. Και εσύ θα βοηθήσεις να γίνουμε ένα με το όλο, αυτό που νομίζουμε πως υπάρχει. Αγαπητό άγιο χώμα, αναμάρτητο. Ποτέ δεν πέφτεις άδικα. Χώμα, εσύ είσαι η βάση όλων των πραγμάτων. Μέσα σου φυτρώνουν οι σπόροι και ανθίζουν τα λουλούδια. Φροντίζεις τα δέντρα που μας δίνουν οξυγόνο και φιλοξενείς τα μικρότερα και μεγαλύτερα πλάσματα. Στα έγκατά σου κρύβεις την ιστορία του κόσμου, τα απομεινάρια πολιτισμών και των προγόνων μας. Δέχεσαι τα βήματά μας καθημερινά, μας στηρίζεις και μας δίνεις ζωή. Είσαι ο αδιάλειπτος σύνδεσμος μεταξύ του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Σε ευχαριστώ για όλα όσα μας προσφέρεις και υπόσχομαι να σε σεβαστούμε κάποια στιγμή και να σε προστατεύσουμε.

Ζητώντας συγγνώμη, από έναν κόσμο που καίγεται πάνω σου.