Μέσα στον ίκτερο των ημερών
διαβλέπω άδεια σπίτια
γεύματα τουριστών
ψίχουλα ουρανού
φωτιές στα δάχτυλα εργατών
λιμό ντροπή ξηρασία
έναν απάνεμο οδυρμό της ανθρωπότητας
παιδί να τρέχει μόνο ξεχασμένο
λιβάδια που δεν ανθίζουν πια
κάθε χρονιά μετά από αυτή
αστραπή στη ραμμένη καρδιά που τη σχίζει
φορεία νεκρών
αμάχων βάρκες
διακόσιοι άνθρωποι σήμερα
χιλιάδες αύριο νεκροί
καφέδες νεροζούμια
εξελίξεις
ταξίδια άθελα αθέμιτα
πορεία στο έλεος της δεκαετίας του αιώνα του μέλλοντος
καθένας για τον εαυτό του
όλοι για κανέναν
κρύο χαλάζι
στα βάζα της τέφρας
ραγίζει η γη εδώ και πονάει
εκεί παντού
η φήμη αέρας μιας μέρας.