Μια πραγματικά όμορφη, λαμπερή πρωινή μέρα
σε μια μικρή και αργοκίνητη πόλη
όπου δεν συμβαίνει τίποτα σημαντικό
άλλη μια ακόμη αδήλωτη εργάσιμη μέρα
η γυναίκα βγήκε να μαζέψει τα πλαστικά μας από τον κάδο
έδεσε τα ξανθά μαλλιά της σε μια μακριά αλογοουρά
φορούσε τα παλιά της ανθεκτικά πάνινα παπούτσια και το θάρρος της
ένα στενό μπουφάν πάνω από ένα κοντομάνικο μπλουζάκι για να προστατευτεί
από τις όποιες και αν ήταν οι συνθήκες
θυμήθηκε τη μητέρα της που πέθαινε και τα φάρμακά της
-τη μητέρα που είχε μεγάλα όνειρα για την κόρη της,
γιατί δεν μπορούσε να ξέρει-
ενώ φορούσε τα κινέζικα γυαλιά του ενός ευρώ
πήρε το μικρό της καροτσάκι για ψώνια
και βγήκε έξω με μεγάλες πλαστικές σακούλες
και πήγε να μαζέψει τα πλαστικά μας από τον κάδο
άρχισε δραστικά και δυναμικά να τα διαχωρίζει το ένα από το άλλο
αποφασίζοντας ποια θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα και ποια όχι
χωρίς σταματημό, χωρίς σταματημό
αυτή η γυναίκα ήταν η συλλέκτρια όλων μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου