Αγαπητό χώμα που θα μας σκεπάσεις,
μη περιμένεις πολλά. Είμαστε απλά κορμιά που βολοδέρνουμε νομίζοντας πως κάναμε πράγματα σπουδαία. Τίποτα δεν κάναμε. Αφήνουμε μόνο το κακό στίγμα μας, χάνουμε συχνά την ισορροπία μας και αν έχουμε καλό καιρό, εμείς είμαστε εδώ να τον ρημάξουμε. Ναι, αγαπητό χώμα. Έτσι είναι ο άνθρωπος, μην αναρωτιέσαι. Αδύναμος και γεμάτος ελαττώματα, ο πιο δυνατός από εμάς.
Αγαπητό χώμα, όσο φοβόμαστε εσένα και τα σκουλήκια σου δεν φοβόμαστε τους εαυτούς μας που καθρεφτίζονται στους άλλους και στους παράλλους. Εκείνους που δεν θέλουν κανένα καλό, αλλά και θα κουνήσουν το δάχτυλο για να πούνε τι είναι καλό και κακό, να δείξουν τι είναι σωστό και τι είναι λάθος. Να ασχημύνουν την κοινωνία που έχουμε φτιάξει, να την χαλάσουν και να την ποδοπατήσουν. Να ξεχάσουν τι έπαθαν και τι προκάλεσαν και να το ξανακάνουν. Σοδομισμός και πανζουρλισμός αγαπημένες συνθήκες. Μαζοχισμός και βέβαια, ευχαριστούμε, θα πάρουμε. Θα χαρθούμε και ξεχνάμε και ξεχνάμε γρήγορα, πλέον σε μια μέρα, σε λίγες ώρες, λίγα λεπτά, δεύτερα. Εσύ και εμείς, όμως, είμαστε ένα. Αυτό μας έρχεται, παρότι προσπαθούμε να το θάψουμε και να το μπίξουμε στις πιο σκοτεινές πτυχές του μικρού μας είναι.
Αγαπητό χώμα, όλα είναι εύκολα και δύσκολα συνάμα. Έτσι είναι το είναι μας πια. Δεν σκεφτόμαστε το αύριο. Απλώς παίρνουμε και καταναλώνουμε αισχρά. Δεν σκεφτόμαστε τίποτα, παρά μόνο αυτούς τους εαυτούληδες. Κι όσο καταναλώνουμε τόσο τρώμε και τα χρόνια μας αλόγιστα, σαν να έχουμε άπειρα. Θα υπάρχουμε για λιγότερο από όσο προοριζόμασταν και ας έχουμε ταλέντο να μικραίνουμε τις ζωές μας με τους περιορισμούς μας, τα σχολεία και τις δουλειές, τις φυλακές μας. Είμαστε έρμαια των χαμένων στιγμών μας, των αναμνήσεων και των σκέψεων μας, των ανυπόφορων εγωκεντρισμών μας. Δεν αντέχουμε τις μοναξιές μας. Ούτε αυτό. Φαντάσου. Με την καρδιά μονάχα μπορούμε να σε ακούσουμε, αν σκύψουμε κάτω και χαϊδέψουμε για λίγο το χορτάρι. Πριν μας πούνε χαζούς ίσως ψυλλιαστούμε και νιώσουμε αυτό που είσαι και είμαστε. Δοξάζουμε το σύμπαν κι εμάς, αλλά εκεί ίσως θα πρέπει να αρχίσουμε να ντρεπόμαστε.
Αγαπητό χώμα, μόνο εσύ θα φροντίσεις να αλαφρύνουμε τον κόσμο που έτυχε να γεννηθούμε. Μόνο εσύ θα μας καθησυχάσεις. Μόνο εσύ θα μας αγκαλιάσεις για πάντα. Και εσύ θα βοηθήσεις να γίνουμε ένα με το όλο, αυτό που νομίζουμε πως υπάρχει. Αγαπητό άγιο χώμα, αναμάρτητο. Ποτέ δεν πέφτεις άδικα. Χώμα, εσύ είσαι η βάση όλων των πραγμάτων. Μέσα σου φυτρώνουν οι σπόροι και ανθίζουν τα λουλούδια. Φροντίζεις τα δέντρα που μας δίνουν οξυγόνο και φιλοξενείς τα μικρότερα και μεγαλύτερα πλάσματα. Στα έγκατά σου κρύβεις την ιστορία του κόσμου, τα απομεινάρια πολιτισμών και των προγόνων μας. Δέχεσαι τα βήματά μας καθημερινά, μας στηρίζεις και μας δίνεις ζωή. Είσαι ο αδιάλειπτος σύνδεσμος μεταξύ του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Σε ευχαριστώ για όλα όσα μας προσφέρεις και υπόσχομαι να σε σεβαστούμε κάποια στιγμή και να σε προστατεύσουμε.
Ζητώντας συγγνώμη, από έναν κόσμο που καίγεται πάνω σου.
