τα παπούτσια σου

στέκομαι
κοιτάζω τα παπούτσια σου
ροζ ανοιχτά, ψηλό τακούνι άβολο
πλάι στον κάδο σκουπιδιών της Δελφών
αποπνέουν καμένη γοητεία
δίπλα σε έναν σπασμένο καθρέφτη
οι αμαρτίες σου αφημένες
για μία άλλη
που ποτέ δεν φάνηκε
ο δρόμος τους ταιριάζει
αν φανταστώ ησυχία
σχεδόν ακούω τα βήματά σου
πλαστικό λυγισμένο λουράκι 
συναίσθημα  φωσφοριζέ
βλέμματα αγνοίας
πέφτουν πάνω τους
σε ψάχνουν
τα ίχνη σου
τους αστράγαλούς σου
ψίθυροι με πόνο
σιγανό κλάμα γυναικών
μέχρι να έρθει το φορτηγό
για να τα πάρει
περνάω απέναντι