Λίγα λόγια

Πασχίζω να νιώσεις περήφανος για μένα

και ο κόσμος είναι πολύ δύσκολος, μπαμπά

κι εσύ νομίζεις πως τα χρόνια σου είναι σαν τα δικά μας

και πως όλες μπορούμε να περπατήσουμε

ξυπόλητες στα χωράφια κοιτώντας το ηλιοβασίλεμα.

Δεν θα πείραζε να ακούσω μία φορά να μου λες ένα μπράβο με την ψυχή σου

για να μάθω να μη καρφώνω τον θυροειδή μου 

από την πίεση που σκάει στο στομάχι μου

με κάθε ασχήμια γύρω

με κάθε άδικο που στριγγλίζει στ’ αυτιά μου. 

Κι όταν σου λέω κάτι παραπάνω είναι γιατί με νοιάζεις

και ας μου είπες μόνο μία φορά ότι με αγαπάς

όταν πέθανε ο δικός σου μπαμπάς 

και λύθηκες και έκλαιγες και έδειξες επιτέλους

λίγο άνθρωπος. 

Ξέρουμε ότι είσαι άνδρας μπαμπά, 

καιρός να μάθεις ότι οι άνδρες μπορούνε πια να κλαίνε

και να αγαπάνε 

και ο κόσμος μπορεί να αλλάζει λίγο κάθε φορά, 

αλλά πρώτα αλλάζουμε εμείς. 

Δεν είναι κακό να φοβάσαι τον θάνατο,

μην απαιτείς τόσα πολλά από τον εαυτό σου

μην απαιτείς τόσα πολλά από εμάς.

Θυμάσαι, μου λέγατε, όταν ήμουν μικρή

ότι τα κάνω όλα σωστά

κι αυτό τι ωφέλησε

τώρα δεν μπορώ να μου συγχωρέσω 

ένα λάθος. 

Θα σας φέρνω τα τσιγάρα σας κι εσένα και τη μαμά,

όπως όταν με στέλνατε από πάντα να τα φέρνω, 

αλλά κι εμένα μου αρέσουν τα τσιγάρα, τώρα.