Μη με κοιτάς στραβά σε έχω δει πρώτη

 

Μη με κοιτάς στραβά σε έχω δει πρώτη. 

Τις τελευταίες μέρες παγώνει το αίμα μου, 

όπως όταν ήμουν κουλουριασμένη 

στο ημιυπόγειο και δεν μπορούσα να φύγω. 

Έμαθα να γράφω νωρίς.

Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε τραύματα

και πάει λέγοντας. 

Αυτά μου έχουν μείνει τώρα να με κρατάνε 

ζωντανή σε ένα κόσμο που πετάει

καπνούς και δακρυγόνα σε όποια σηκώνει το κεφάλι,

στη φίλη με το άσθμα και το χρόνιο άγχος, 

στον φίλο που θα κάνει Τρίτη φυλακή, 

στη φίλη που δεν έχει δουλειά 

και στην άλλη που έβαψε τα μαλλιά της ξανθά

για να ξεχάσει τη συγγένεια με τη μάνα της. 

Έξω βράζει κι εγώ κρυώνω, 

για αυτό σου ζήτησα να με σκεπάσεις.

Θέλω να θυμάμαι κάθε μέρα εκ νέου ποια είναι

κι από πού έφτασα ως εδώ,

μα μέχρι να τελειώσει η μέρα θα έχω ήδη νυστάξει.