Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2025

Λαμπερή Φθορίωση Σώματος

 Θα γράψω 

για το στριφογύρισμα στα σεντόνια

τις θερινές μου ονειρώξεις

τις καταδιώξεις τους εφιάλτες μου τις πλάτες μου

τα άδεια ποτήρια στον πάγκο τα πονεμένα μου 

δόντια τα πόδια τα μάγουλα τα χέρια

που τα πλένω κάθε πρωί κάθε βράδυ τη ραχοκοκαλιά

τη μέση την πλάτη τα αρθριτικά 

τα στιγμιότυπα τις ζαλάδες τη μνήμη τον αποπροσανατολισμό

σκόρπιες λέξεις σκέψεις στόματα που μιλάνε ένα σωρό

αλλά θα γράψω για –ΑΝΑΣΑ-

τους βολβούς απελπισίας στον οισοφάγο 

τις σημειώσεις στον τοίχο τις θεραπευτικές συμβουλές

τη σκόνη στα βιβλία στα έργα στα όλα

τις γρατζουνιές στα τζάμια τις τελειωμένες διάσημες 

τα ανοιχτά στόματα τον αυτισμό που χτυπάει κρόταφο

τα σκρόλλινγκ τις ανούσιες συζητήσεις τις περίεργες περιπτύξεις

τη διάρκεια της νύχτας και τους διαλόγους μονολόγους στο μυαλό

για το κενό της ζωής θα γράψω και το νερό

πόσο νερό υπάρχει νερό τι είναι νερό πίνω νερό πίνε νερό

για την Αφρική τις Φιλιππίνες το Μαρόκο το Περού και την Ινδονησία

το Αφγανιστάν την Ταϋλάνδη και τη Μαλαισία

γιατί όχι την Ουκρανία Ρωσία Συρία Λίβανο Καζακστάν Πακιστάν

όλα γουέλ νταν

-στην έρημο γίνονται ωραία πράγματα-

θα γράψω για τα κουτιά χαπιών τις διαβολικές γλώσσες τις χώρες

τα κορνφλέικς σε ποιον ανήκουν θα γράψω το στόμα μου θα ράψω

για τα άγχη τις βόμβες τους σεισμούς τους καημούς οδυρμούς

τη μυρωδιά χλωρίνης τα υπονοούμενα

τους χαλασμένους υπολογιστές τα μουχλιασμένα παρελθόντα

θα γράψω συνταγές μαγειρικής διαφημίσεις συστήματα πολιτισμούς

χαρτιά ανθρώπους δρόμους επιβίωση 

θα γράψω ιστορία εκπτώσεις πολέμους φόβους βιβλιοθήκες τρόμου

μια δουλειά ένα σπίτι παιδιά οικογένεια γατιά σκυλιά 

ερωτήσεις αφαιρέσεις γάλα μητέρες ρατσισμό

νοθείες ποτά τσιγάρα χαρτιά γεννήσεις θανάτους 

για βιασμούς αιδοία πούτσους σεξ ξένους σάπια ρομάντζα

νεότητα γηρατειά χρόνο παύσεις στιγμές εντάσεις σιγή 

απογοήτευση πλήξη πόνο θλίψη μοναξιά 

θα γράψω λεφτά λεφτά λεφτά λεφτά λεφτά λεφτά λεφτά

τι 

μηχανή λεφτά λεφτά λεφτά λεφτά 

πάτα τα κουμπιά

γράψε λεφτά θα γίνουν λεφτά 

μέσα οξυγόνο έξω οξυγόνο

πιο δυνατά ξανά

θα γράψω πάτα τα ρημάδια τα

για λαούς μάζες φαστ φουντ ζελέδες λίπη χοληστερίνες καρκίνους 

φράξεις φλεβών λεφτά εμπόρια αυτοκινήτων και πνευμόνων

τσιμέντα και δέρματα αμαρτίες θρησκείες εκτοπλάσματα θεούς

παραστρατήματα επιλογές αποφάσεις όνειρα κίνητρα ταυτότητες

παραμύθια ουσίες ψέματα λεφτά

τι

λεφτά 

για τι λεφτά λεφτά λεφτά 

θα γράψω. 


Αλλά μετά σκέφτομαι.

Απλώς -γεννήθηκα. 

Και ιτς οκέι.



Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2025

Στη Μέση Ενός Πουθενά

Μία μέρα κλείστηκε σε ένα κουτί και αποφάσισε να μη ξαναβγεί. Μόνο έβγαζε το κεφάλι του έξω πού και πού να φωνάξει στα πουλιά να τον ακούσουν να κλαίει. Για τον κόσμο που αλλάζει διαρκώς, για το νερό που εξαντλείται, για τα δάση που καίγονται. Για όλα όσα παύουν οριστικά και αμετάκλητα. Φιάλες οξυγόνου έπλεαν στη μνήμη του. Φουσκάλες φύτρωναν στο δέρμα του. Τα πόδια του ρίζωναν στο χάρτινο έδαφος. Ένα ραδιενεργό σήμα εξέπεμπε. Συναγερμοί στο βάθος. Κι ουρλιαχτά παιδιών. Η ενοχή είχε πάρει τόπο από την οργή και το κουτί είχε γίνει όσο πιο στενό γινόταν. Τον πλάκωνε κι αυτός μίκραινε και μίκραινε. Ο καιρός περνούσε, όπως κάθε άλλη φορά. Ώσπου, μέσα στο κουτί είδε ένα όνειρο. Πως ο κόσμος τελειώνει, επιτέλους. Η σελήνη έγινε σκόνη, ο ήλιος έσκασε, τα αστέρια τσίριξαν κι έπειτα έσβησαν. Όλα γύρω έπαψαν. Τα δάχτυλά του πέτρωσαν. Τα μάγουλά του ίδρωσαν και φούσκωσαν. Έγινε μία μεγάλη μπάλα κενού αέρος. Από κάπου φύσηξε ένα αεράκι και τράβηξε το κουτί, μαζί με αυτόν μέσα, λίγο πιο πέρα. Ξέχασε κάθετι σε μία στιγμή. Ένας απόηχος κελαρύσματος έμεινε μονάχα, στη μέση ενός πουθενά.

Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2025

Ο κύκλος του κόσμου

 Απλά


Θέλω να επαναλαμβάνουμε τα βουνά μας

σε σπειροειδείς συστοιχίες 

με περιστροφές ταχείες

μακριά από τις δυστυχίες

τις συγκρουόμενες αμαξοστοιχίες

να αφουγκραζόμαστε κάποιον ορίζοντά μας.

Αλλά οι σκιές πέφτουν ανάμεσα

στην κίνηση και τη δράση,

στον πόθο και την ύπαρξη—

η ζωή είναι πολύ μακριά.

Θέλω να αφήσουμε τη θάλασσα μέσα μας

σε αυτό που ποτέ δεν τελειώνει

σε αυτό που το κακό σκοτώνει 

να κάνουμε τις λέξεις τυφώνες 

που δεν ψιθυρίζουν ανόητα

μα ουρλιάζουν και ανασταίνουν

τους νεκρούς που μας θυμούνται.

Θέλω τις νύχτες να δώσουμε φάρους στους ξένους

ως τους πιο μακρινούς πλανήτες να ανάψουμε φωτιές

να κάψουν τους πόνους στις φτωχές γειτονιές

πίσω από τις πόρτες στα μικρά σπίτια

τα ακριβά μάτια να σβήσουν.

Θέλω να μην έχει τέλος το ατελεύτητο

ο κύκλος του κόσμου να σπάσει ως έχει

να φτιαχτεί από την αρχή

απέραντος και ανώδυνος για τις 

ψυχές που διπλά και τριπλά πονέσαν 

και όσες χρωστάνε να τα δώσουν,

να πληρώσουν και η τελική μας συνάντηση

να είναι ευθύς και τίμια

με τη λήξη των κενών ανάμεσα

να αλλάξουμε όλους τους τρόπους

που έχουμε δει τον κόσμο να τελειώνει

ξανά και ξανά

και να κάνουμε όσο μπορούμε πιο δυνατά.



Πέμπτη 23 Ιανουαρίου 2025

Σαλιγκάρι

 Ήταν ένα σαλιγκάρι

που δεν είχε φαγητό

κίνησε για το βουνό

να το ανέβει πιο πολύ

λίγο φαγητό να βρει

μία και δύο από νωρίς

σωριάστηκε κατά γης

ήταν πολύ κουραστικό

το εγχείρημα αυτό

γρήγορο και βιαστικό

για το σαλιγκάρι η ζωή

ήταν πολύ αργή

και δεν είχε συνηθίσει

το φαί να νοστιμίσει

έτρωγε ό,τι είχε βρει

και από την πολλή απάθεια

έμεινε μέσα στην αμάθεια

πόδια να τρέξει δεν είχε 

το καημένο

και σαν έφτασε στο βουνό 

ήταν πια αργοπορημένο

και το βουνό είχε πια καεί

και το σαλιγκάρι έμεινε

να νοσταλγεί

πώς θα ήταν η πορεία

αν δεν είχε φασαρία 

πώς θα ήταν η ζωή 

αν είχε συνηθίσει

να τρώει πιο νόστιμο φαΐ

και αν στους πρόποδες του βουνού

είχε προγενέστερα γεννηθεί

ώσπου μία μέρα ηλιόλουστη

ο ήλιος κελαηδά

το ποτάμι ρέει φανταστικά

τα λουλούδια υπερτερούν

και τα πουλάκια λαμποκοπούν

το σαλιγκάρι ξυπνάει ξαφνικά

είναι στου αγρού την αγκαλιά

ξαπλώνει και ηρεμεί

ήταν όλα ένα όνειρο κακό

ύπουλο και δραστικό

δεν υπάρχει το βουνό

μόνο χορτάρι δροσερό. 


Αχ, βρε, σαλιγκάρι. Τι ήταν κι αυτό.



Εκατό Γοητευτικοί Παλμοί


γιατί το άνθος ψηλώνει

μακραίνει μυοκαρδιακά

φέρνει τα αστέρια πιο κοντά

και είναι θαύμα μέσα το ενδοθήλιο

σε πολλά ορώδη και πορώδη φεγγάρια μικρά

βαλβίδες που οδηγούν σε

τριχοφόρα μα μυροφόρα 

λεπτά μικρά αγγεία υγρά

αιμάτινοι ήλιοι που ανατέλλουν ανάποδα

στιγμές σπασμωδικής δράσης που λήγουν υπόκωφα

μυστήρια έλξη απέναντι οργάνων

άνυδρη εκδοχή ομοίου ενήλικά ανθρώπου

εσύ μου μιλάς προγαγγλιακά

εγώ σε κουβαλώ αυχενικά

γιατί το είπε πρώτος ο Κάμμινγκς

σε κουβαλώ μαζί μου σε κουβαλώ

μέσα μου χτυπάει το δικό σου μέσα

συστολή - έξω μου δεν ξέρω τι 

έξω μου κήποι κρεμαστοί - διαστολή

όνειρα μίας αλλότριας γάγγλιας νυκτός

ημέρα δροσερή και κομβική

έλα να φάμε και να πιούμε μαζί

γιατί τέλος δεν σημαίνει αρχή

στην περικάρδια κοιλότητα

80-90-100 εκτοξεύονται οι παλμοί


Τρίτη 14 Ιανουαρίου 2025

Ζωολογικός Κήπος UENO

 Οι άνθρωποι που βλέπουν τα ζώα σε ένα ζωολογικό κήπο παρουσιάζουν περισσότερο ενδιαφέρον από τα ίδια τα ζώα. 

Τρία Χαϊκού για το Τόκυο

 Φυσούσε ένας παγωμένος αέρας στο Τόκυο

Τα κίτρινα φύλλα έπεφταν

Τα ψεύτικα πουλιά κελαηδουσαν στα μεγάφωνα του μετρό.


_


Στοιχισμενα δεντράκια μπαμπού

Με ουρανοξύστες ως τον ουρανο

Αυτοκίνητα ηλεκτρικά


_


Ποδήλατα και λουλουδάκια ελεύθερα

Νεοι καπνίζουν στα κρυφά

Όλοι μιλάνε σιγανα μέχρι το αλκοόλ


Ύπαιθρος

 


Σφαγές αρνιών

Ήχοι αυτοκινήτων και πουλιών

Εργοστάσια επίπλων

Εκτάσεις απέραντων χωραφιών

Συμπλέγματα ερειπίων κι

Εγκαταλελειμμένων πολυκατοικιών

Εργοστάσια εγκληματιών

Καλώδια ηλεκτροδοτήσεων

Φορτηγά ελαιοπαραγωγών

Στάχυα και σωροί σιτηρών

Αγριόχορτα στις αυλές αδειών σπιτιών

Νεκροταφεία χωριών

Στάνες κτηνοτρόφων και βοσκών

Σημάδια των εποχών

Βάθη και ορίζοντες σύννεφων

Χωματερές απορριμάτων

Αίσθηση υγρών

Φράχτες και ταμπέλες ανακοινώσεων

Ίχνη ζωών

Χώροι υπαίθριων τελετών

Αναψυχής και άλλων θαυμάτων


Τίποτα δεν μπορεί να μας φέρει πίσω

 Τίποτα δεν μπορεί να μας φέρει πίσω

Από αυτό το μπροστά που έχουμε πάει

Όταν ανοίγεις μία πόρτα κλείνεις μία άλλη

Πάντως καλό είναι να θυμάσαι να εννοείς κι ένα ευχαριστώ

Μη του μιλάτε του παιδιού, αφήστε το να ζήσει

Ένα σπίτι καίγεται και διακόσια άλλα

Φιλάκια να δώσεις μη τα στερηθεί κανείς

Ποιος φιλάει ποιον όμως;

Φύλα τα μισά

Φύλα τα μισά δεν θα έχεις για μετά

Φύλα τα μισά μίλα μου για μήλα

Η μηλιά κάτω από το μήλο θα πέσει και το μήλο θα λιώσει και θα τη θάψει και μετά δεν θα υπάρχει μηλιά ούτε μήλο

Μη σώσεις κι έρθεις, φύγε, τρέχα μακριά

Κάπου όπου όλα γίνονται πιο γρήγορα

Έτσι κι εκεί γρήγορα τελειώνει η χαρά

Ποια χαρά; ξέρεις τι είναι η χαρά; εγώ όχι

Εσύ ξέρεις; όχι

Αυτός, αυτή, αυτό ξέρουν; εμείς εσείς αυτοί ξέρουν; κανείς δεν ξέρει δεν ξέρει κανείς

Κανείς δεν ξέρει ξέρει κανείς

Κανείς δεν ξέρει τι ξέρει δεν ξέρει τη χαρά

Ποια είπαμε; τίποτα, ξέχνα το

Κυνηγάς την ουρά σου


21.12.2024