Ο κύκλος του κόσμου

 Απλά

Θέλω να επαναλαμβάνουμε τα βουνά μας

σε σπειροειδείς συστοιχίες 

με περιστροφές ταχείες

μακριά από τις δυστυχίες

τις συγκρουόμενες αμαξοστοιχίες

να αφουγκραζόμαστε κάποιον ορίζοντά μας.

Αλλά οι σκιές πέφτουν ανάμεσα

στην κίνηση και τη δράση,

στον πόθο και την ύπαρξη—

η ζωή είναι πολύ μακριά.

Θέλω να αφήσουμε τη θάλασσα μέσα μας

σε αυτό που ποτέ δεν τελειώνει

σε αυτό που το κακό σκοτώνει 

να κάνουμε τις λέξεις τυφώνες 

που δεν ψιθυρίζουν ανόητα

μα ουρλιάζουν και ανασταίνουν

τους νεκρούς που μας θυμούνται.

Θέλω τις νύχτες να δώσουμε φάρους στους ξένους

ως τους πιο μακρινούς πλανήτες να ανάψουμε φωτιές

να κάψουν τους πόνους στις φτωχές γειτονιές

πίσω από τις πόρτες στα μικρά σπίτια

τα ακριβά μάτια να σβήσουν.

Θέλω να μην έχει τέλος το ατελεύτητο

ο κύκλος του κόσμου να σπάσει ως έχει

να φτιαχτεί από την αρχή

απέραντος και ανώδυνος για τις 

ψυχές που διπλά και τριπλά πονέσαν 

και όσες χρωστάνε να τα δώσουν,

να πληρώσουν και η τελική μας συνάντηση

να είναι ευθύς και τίμια

με τη λήξη των κενών ανάμεσα

να αλλάξουμε όλους τους τρόπους

που έχουμε δει τον κόσμο να τελειώνει

ξανά και ξανά

και να κάνουμε όσο μπορούμε πιο δυνατά.